بده دستاتو به من تا باورم شه پیشمی

میدونم خوب میدونی تو تاروپود و ریشمی

توکه از دنیا گذاشتم واسه ی یک خنده من

چرا من نگذرم از یه پوست وخون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چه بگم که باور شه جونمی

تو این کابوس درد رویای مهربونمی

میدونی با تو پر از شعر وترانه

میدونی بی تو لحظه حرمتی نداری  

   میدونی در تو این خدا بودی

که تونسته گل عشق بکاره

 وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو تو لحظه ها حادثه سازو قصه ساز

به جون خودت که بی تو از نفس هم سیر میشم

نمیدونم چه میشه بد جوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازی هامو طاقت میاری

هر چقدر بد میشم اما تو نجابت می کنی

هر کجای دنیا باشم با منی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر از خود منی

میدونی باتو میدونی بی تو میدونی در تو

روزي دل من كه تهي بود و غريب

از شهر سكوت به ديار تو رسيد

در شهر صدا كه پر از زمزمه بود

تنها دل من قصه ي مهر تو شنيد

چشم تو مرا به شب خاطره برد

در سينه دلم از تو و ياد تو تپيد

در سينه ي سردم ، اين شهر سكوت

ديوار سكوت به صداي تو شكست

شد شهر هياهو ، اين سينه ي من

فرياد دلم به لبانم بنشست

خورشيد مني ،‌ منم آن بوته ي دشت

من زنده ام از نور تو اي چشمه ي نور

درياي مني ، منم آن قايق خرد

با خود تو مرا مي بري تا ساحل دور

اكنون تو مرا همه شوري و صدا

اكنون تو مرا همه نوري و اميد

در باغ دلم بنشين بار دگر

اي پيكر تو ، چو گل ياس سپيد

گفتند خلايق که تويي يوسف ثاني
چون نيک بديدم به حقيقت به از آني

به گمانم نفسی فرصت دیدین داریم

تا ته کوچه فقط پای دویدن داریم

روح ما گرچه در این پیله تن محبوس است

مثل پروانه تمنای پریدن داریم

مفکن دور چنین میوه ی احساس مرا

گرچه کالیم ولی وقت رسیدن داریم

نشکند پشت دل از بار غم حادثه ها

مثل یک بید فقط حق خمیدن داریم

نکند تیره شود سینه تو از غم ما

تو بگو حق کمی آه کشیدن داریم

تو نگفتی ولی از لحن نگاهت پیداست

نه دل گفتن و نه گوش شنیدن داری

 ای تک درخت یخزده در اوج اضطراب

در سردی و سکوت زمستان من مخواب

سرما امان نمی دهدت ای درخت من

 یک لحظه صبر کن مگر مرده آفتاب

سرد است یا که لرزش من بی بهانه است

عمریست این سوال دلم مانده بی جواب

شاید زمان مرگ زمستان فرا رسد

تو همچنان به باغ غزل های من بتاب

با کوه غصه و اندوه من بجنگ

بردار از درون من این پیله  عذاب

تقویم سالهای بدم را خراب کن

فصلی شروع کن به سر فصل این کتاب

آن روزها يادش بخير آن روزهاي سادگي

آن روزهاي عاشقي ديوانگي دلدادگي

یک روز برفي آمدم تا اينکه مهمانت شدم

گنجشککي سر گشته در ايوان چشمانت شدم

اينجا تو در بوم دلم رنگ هياهو ميزدی

با چشمهاي روشنت پهلو به آهو ميزدي

اين کوچه لبريز از عطرنفسهاي تو بود

آن پنجره ياد آور لبخند زيباي تو بود

اما تو رفتي بي خبر تا سرزمين دورها

رفتي و مستي هم پريد از خوشه ي انگورها

گفتي کنار پنجره ديگر سراغم را نگير

در کوچه هاي شب زده بانو چراغم را نگير

اينجا حضور روشنت در چشم من گل مي کند

آهسته مي بارد ولي دارد تحمل مي کند

مي ترسم از روزي که تو ديگر فراموشم کني

مانند نبض شعله ايي در باد خاموشم کني

زين بعد حتي آفتاب شهر مرا گم مي کند

امشب خليج چشم من حتما تلاطم مي کند

قسمت نبود گاه به گاهي ببينمت

تنها به قدر نيم نگاهي ببينمت

هر طور ميل توست همان ميکنم عزيز

شايد خودت دوباره نخواهي ببينمت

تو پشت ابرهايي وحتي نخواستي

يک آن فقط به هيات ماهي ببيينمت

تو قطره ميشوي به دل خاک مي روي

من مي شوم کبوتر چاهي ببيينمت

امشب خدا کند که تو از کوچه رد شوي

از لاي پرده  باز الهي ببيينمت

   امشب کنار پنجره مثل هميشه ام

حتي اگر تو نخواهي ببيينمت

کنار پنجره انتظار نشته ام چشم به باغ پر شکوه خاطره ها دارم

 خود را در کوچه ي تنهايي مي يابم آنجا که حتي پرنده اي پر نمي زند

 در انديشه وتفکر ناگهاني دستي را روي شانه هايم احساس مي کنم

 بر مي گردم دوست را مي بينم

اي دوست آن لحظه نگاهت دريايي بود که عطش يک عمر زندگي را در من نشاند

وقتي که آمدم دلها از هر چه آشنايي بود شکست ديگر امروز از سردي روزهاي

 پس از جدايي هم از غرور نوجواني سر در گم کوچه هاي غربت زده ها

را در مي نوردم گام هاي حيات خويش را در جاده هاي خاک آرزوهايم مي نهم

روزاي خيلي طلايي يادته  

                    روزه ترس از جدايي يادته

 روزه تمرين اشاره يادته        

                شب چيدن ستاره يادته

شعراي کتاب درسي يادته            

         يادته گفتي ميترسي ، يادته

عکسمون تو قاب عکسو يادته        

                       بله بدون مکسو يادته

دستمون تو دسته هم بود يادته      

                  غصه هام کم کم بود يادته

چشم نازت ماله من بود يادته         

                ديدن من قده قن بود يادته

روزگار قهر  و آشتي يادته              

                  هيچ کس و جز من نداشتي يادته

رويا هاي آسموني يادته         

                        قول دادي پيشم بموني يادته

روزگار بي غم و غصه يادته        

                     ببينم اول قصه يادته

عصر ابراز علاقه يادته                 

                   خبر خوش کلاغه يادته

دست گرمت تو زمستون يادته  

                         شونه ي من زير بارون يادته

واسه ي خنده اجازه يادته           

                        اونا که ميگفتي رازه يادته

گل سرخا رو نچيديم 

              يه روزي هم و نديديم يادته

پنهوني سر قرارا يادته             

                 تاخيرات توي بهارا يادته

پيشه هم بوديم نزاشتن يادته      

                اونا مارو دست نداشتن يادته

چيزي از خدامون خواستيم يادته    

                 مستجاب نشد دعامون يادته

 گفتي ما  بايد جداشيم يادته          

                      گفتي بايد بي وفاشيم يادته

يه دفه ازم بريدي يادته                 

                  خط رو اسمه من کشيدي يادته

بي تو نميخوام ديگه دنيا به كامم باشه

حتي يه لحظه ي خوب در انتظارم باشه

بي تو نمي خوام ديگه تو آسمونا باشم

مي خوام تو قصه زمين تنهاي تنها باشم

بي تو نمي خوام ديگه دوباره پيدا بشم

مجنون و ديوونه و شيدا و ليلا بشم

بي تو نمي خوام ديگه جون تو بدن بمونه

بي تو مي خوام بمي رم بي عذر بي بهونه

بي تو اگه تو خواستي تا آخرش مي مونم

اما بدون عزيزم تويي تو مهربونم

به سراغ من اگر مي آييد،

پشت هيچستانم

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا،پر قاصدهايي است

که خبر مي آرند،از گل واشده ي دورترين بوته خاک.

روي شن ها هم،نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي است که صبح

به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان ،جترخواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي،سايه ناروني تا ابديت جاري است.

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد،مبادا که ترک بردارد

چيني نازک تنهايي من.

 نگيني بودي بر انگشتر  من                                

                اميدي در دل عاشقتر من

در تمام شبهای تاریک و طوفانی روشنگر بودی ودر بستر بیماری پرستار بالینم

 هنگامی که از غم دنیا دلم می گرفت واشک چشمانم را نمناک می کرد

 تو با دستان پر مهر خود محبت را به من ارزانی می داشتی

 حتی اگر بهشت زیر پایت باشد باز هم کم است

مادر

آنگاه که وجودم را به عالم معنا سوق دادم خود را در مسیری یافتم

که سرچشمه ام از آن جوشید چون نیک نگریستم

 آنگاه سر چشمه ی خود را بر دامنه کوهی استوار یافتم

 مادر ای سر چشمه زندگی ام ای وجودی که وجودم بسته به توست

 ای خورشید که حرکت و روشنی من حول و محور توست

 چگونه بگویم دوستت دارم که کلمه ها سخت ناتوانند

براي روز ميلادم اگر تو

به فکر هديه اي ارزنده هستي

منو با خود ببر تا اوج خواستن

بگو با من که با من زنده هستي

که من بي تو نه آغازم نه پايان

تويي آغاز روز بودن من

نذار پايان اين احســـاس شيرين

بشه بي تو غم فرســـودن من 

نمي خوام از گلاي ســـرخ وآبي

برايم تاج خوشبختي بياري

به ارزش هاي ايثار محبت

به پايم اشک خوشحالي بباري

بذاراز داغي دستاي تـــنها

بگيره هرم گرما  بستر من

بذار با تو بســـوزه جسم خستم

ببـيني آتـش و خاکــستر مـن

تو اي تنها نـــــياز زنده موندن

بکش دست نـــوازش بر سر من

به تن کن پيرهني رنگ محــبت

اگـــه خواستي بياي ديدن من

من از آن ابتداي آشنايي
 
 شدم جادوي برق چشمهايت

تو رفتي و گذشتي مثل باران

 ومن دستي تکان دادم برايت

تو رفتي باز هم مثل هميشه

منو ياد تو با هم گريه کرديم

تو ناچاري براي رفتن من 

هميشه تشنه ي شهر صدايت

اگر مي آمدي تنها نبودم

 عروس آرزو خوشبخت مي شد

و فکرش را بکن چه لذتي

شکفتن روي باغ شانه هايت

 زندگي  يک قصه دارد  وتو

 آن ماجراي بي نظيري کتاب

و حالا قصه ي من قصه ي توست

 وشايد غصه ي من ماجرايت

دعايت ميکنم خوشبخت باشي

 تو هم تنها براي من دعا کن

الهي گل کند در آسمان ها

خلوص غنچه ي سرخ دعايت

تو بيرون ميروي از خانه ات به قصد هر کاري

وشب هم ادعا که عاشقانه دوستم داري

نمي دانم چه دردي به سراغت آمده اما

امان از بي کسي در لحظه هاي تلخ بيماري

پشمانم پذيرفتم که مهمانت شوم اما

نمي خواهم که هرگز بشکنم رسم وفاداري

هميشه آروزيم در تمام لحظه ها اين بود

که عشق ما نگردد رنگ بازي هاي تکراري

ولي افسوس اين يک آرزويم هم زدستم رفت

  تحمل مي کنم تنها تو را از روي ناچاري

تمام رازهايم را به تو گفتم ولي صد حيف

چه ميدانم تو کاش اين رازهايم را نگهداري

چقدر از ديگران طعنه شنيدم با توام اما

نتيجه هيچ بود از اين همه عشق و فداکاري

خم کوچه همان خم مانده وجاده همان جاده

تمام روزها گريه همه شب ها پر از زاري

چه کردي تو براي من به جز يک مشت حرف زرد

که سنگين است روي شانه ي من همچنان باري

خداحافظ نه با تو با همه تا آخر عمرم

تو يک هديه به من دادي که نامش هست بيزاري

تورو با خودم غريبه از خودم جدا مي بينم

خودمو پر از ترانه تورو بيصدا مي بينم

 من سرگردون ساده تو رو صادق ميدونستم

 اين برام شکسته اما تو رو عاشق ميدونستم

 اون هميشه با محبت براي من ديگه نيستي

 نگو صادقي به عشقت آخه چشمات ميگه نيستي

 من سرگردون ساده تو رو صادق ميدونستم

 اين برام شکسته اما و رو عاشق ميدونستم...

دلت درياي غمه ? ميدونم

چشاتم ساحل ماتم ? ميدونم

دست و پات مال خودت نيست ? ميدونم

قلبت از آن خودت نيست ? ميدونم

از پس هر نفست آه و درد ? ميدونم

دردت از دندون و سر نيست ? ميدونم

ميدونم ? شبا ديگه خواب نداري

ميدونم ? خنده و فرياد نداري

ميدونم ? دلت شکسته ? ميدونم

اشکت هر لحظه به لحظه ? ميدونم

ميدونم ? آب و هواي دل تو بارونيه

دنيا از نگاه تو ? ويرونيه

لحظه هاي زندگي براي تو ? حيرونيه

چي بگم تا مرحم دلت باشه

چي بدم تا پيشکش غمت باشه

ميدونم ?" قسمت هر چي باشه " چرند ترين گفته هاست

فقط بگم عشق پاکت ? قشنگ ترين يافته هاست

ميدوني ? آبي بودي حالا ديگه سبز شدي

رفتي به اوج آسمون

گاه گاهي سرکي به ما بزن

دلمون تنگ ميشه واسه بارون دلت

تشنه

عاشقانه نوشتم عاشقانه هم بخوانيد و عاشقانه هم نظر دهيد که بهانه ي زندگي چيزي جز

 عشق نيست.

بگو خيال توبي تاب مي شود يا نه

دلت براي دلم آب مي شود يا نه

دوباره قسمت ما کوچه اي که شاعر گفت:

قدم زنان شب مهتاب ميشود يه نه

شب از خيال غريبي و درد تنهايي

خداي چشم تو بي خواب مي شود يا نه

گل و بهار و بنفشه حواله ي حافظ

دوباره توي غزل باب ميشود يا نه

براي ساعت ديدار چند شنبه ي ما

بگو که قند دلت آب مي شود يا نه

يک لحظه دلم براي وسعت بي قراريهايت تنگ شد ، يک لحظه ديدگانِ به انتظار نشسته ام !

براي معصوميت نگاهت به روشني صبحِ اميد پناه برد با ياد تو حتي براي يک لحظه دلم

قصرهاي پرغصه اش را .در پشت ديوارهاي سنگي اسرار پنهان نمود با ياد تو پرنده ي

زخمي  دلم در گوشه اي از .خانه ي ويرانه ي خويش عاشقانه نام تو را بر زبان آورد ...

با ياد تو آرامشي غريب را تک تک سلول ها يم تجربه کردند !يادت مرا آرام کرد، دوباره جان

 گرفتم و در آسمان پهناور عشق پرواز کردم ...!يک لحظه يادت مرا از خودم جدا کرد ...

فقط  براي يک لحظه ولي بي تو !!باز هم .......

اي تفاهم عميق نگاهم

تو از کدامين قبيله ايي و حرف هايت از دام ديار

حرف هايي که با ترنم سبز مي شوم

تو احساس کلامت را به کدامين آفتاب پيوند زدي؟

و صداي تو از کدامين باران رنگ گرفت

که مهربانترين آهنگ محبت است

چشم هايت بهار کوچه هاي احساس را به من وام داشت

ودست هايت التيام من

تو در متن زيباترين واژه ها مي درخشي

ودر لهجه ي احساس وباغ موسيقي صداي تو جاري ست

روزي هزاران بار تو را مي سرايم

تويي که در شتاب ثانيه ها مهر را به دنبال مي کشي

اي تفاهم عميق نگاهم

خواب ديدم که تو با من هستي

هم چو گل باز شکوفا هستي

يک جهان خاطره در چشمت بود

با غم عشق هم آوا هستي

راز ها داشت نگاه تو هنوز

گرچه دور از من و تنها هستي

وا نکردي لب فهميدم من

غصه داري و شيبا هستي

گر نداري تو به سر سودايي

از چه در خواب تو پيدا هستي

ديگر گاهي اگر از من دوري

در حضور من تو شيدا هستي

 که در این

                               نزدیکی است            

       سلام دوست من بيا تو اما قبلش فانوس احساستو روشن کن آخه اگه اون فانوس  

گاهي از ميان باران و برگ ها
صدايي مي شنوم
گاهي درست غروب يکشنبه ي خاموش
که پله هاي پشت در ناتمام مي مانند
تو از مکث ناگهان من جدا مي شوي
چتر مي گشايي و
رو به باران و برگ ها مي روي
کنار پله هاي ناتمام
پشت دري خسته که با نيم رخي خيس باز مي شود
صدايي مي شنوم که تويي
دو چشم از باران آورده ام
که هميشه از خواب هاي خيس مي گذرد
مي ايي و انگار پس از يک قرن آمده اي
باچتري خسته و
صدايي که منم
کنار آخرين پله و مکث ناگهان
سر بر شانه ام مي گذاري و
گوش بر دهان زمزمه ام
تا صدايي بشنوي که منم
و مي شنوي
آرام مي شنوي
صبحگاهي از همين شهر بزرگ
از کنار همين پنجره هاي رو به هر کجا
از کنار همين کتاب بزرگ
که رو به خاموشي تو بسته است
که رو به بيداري من آغاز مي شود
آمدم
صبحگاهي از کنار خاموشي خسته که تويي
ذکري از دفتر سوم
به خانه و پله ها
و ميان باران و برگها پر کشيد
روي بر ديوار کن تنها نشين
وز وجود خويش هم خلوت گزين
گاهي از ميان باران و غروب يکشنبه
صدايي مي شنوم
گاهي
نه تويي
نه مني

: نه صدايي که از دفتر سوم
من و اين صداي يکشنبه
من و اين صدايي که تويي
کنار گوش و چتر خسته سکوت مي شويم
رو به همين دهان بسته که منم
رو به همين مکث ناگهان که تويي
سکوت مي شوي
نه مني
نه تويي
نه صدايي
هميشه از دفتر سوم
دو به باران و چتر پر از حرف هاي با خودم
صدايي مي شنوم که تويي
صدايي مي شنوم که منم

براي چندمين بار از تو گفتم
كه شهر عشق تو پايان ندارد
به يادت هست زخمي بر دلم هست
كه جز لبخند تو درمان ندارد
زلالي تو به رنگ اشك بركه
تو با روح شقايق آشنايي
تو در آيينه سرخ غزل ها
هميشه ابتدا و انتهايي
كنار پنجره تنهاي تنها
ميان هاله اي از غم نشستم
تو آرايشگر چشمان موجي
و من زيباييت را مي پرستم
تو با باراني از جنس نيازم
مرا به ساحل ادراك خواندي
و با زيباترين فانوس دريا
مرا تا قعر دريا ها رساندي
نوروز جشن ميلاد سپيده
به باران يك سبد لبخند دادي
تو دست زرد ياس خسته اي را
به چشم عاشقان پيوند دادي
تمام سرزمين آرزو را
به دنبال گلستان تو گشتم
ميان سقف گيتي را گشودم
پي يك قطره باران تو گشتم
ميان كوچه باغ سبز يادت
ترنم هاي سرخ آرزو بود
و در ايوان چشمت يك پرستو
هميشه با دلم در گفتگو بود
قسم به آه نرم و خيس ساحل
قسم به آرزوي پاك دريا
قسم به ابتداي شعر پرواز
قسم به انتهاي باغ دنيا
تو چون واژه نيلوفري رنگ
ميان دفتر دل ماندگاري
اگر شهر نگاهت فرصتي داشت
به يادم باش در هر روزگاري

هر كس در شب ستاره داشت
و شب ها مونس تنهائيش بود
ستاره من هم تو بودي
تو كه تنها مونس تنهائيم بودي
كسي كه تمام دلتنگيم را برايش باز گو مي كردم
چه آسمانها وچه كهكشانهائي كه به ستاره من حسادت مي ورزيدند
شب دلتنگيم درست از آن زمان آغاز شد كه تو رفتي
رفتي براي هميشه
رفتنت همانند خزاني زود هنگام بود بر بهار دلم
تمام غنچه هاي دلم در اوج ناباوري ريخت
ريخت و پر پر شد
گلبرگ هايش را جمع كردم و با همراه عطر يادت
در گوشه از طاقچه اتاقم گذاشتم
تا ترنم آن هميشه اتاقم را خوش بو كند
تا از بوي خوش او قناري ام آواز سر خواند
هنوز هم تنها بهانه آواز قناريم
بوي خوش تو در فضاي دلم هست
اشك‌هائي كه از رفتن تو از چشمم سرازير شد
رو گوشه اي خلوت رفتم و ريختم
تا كسي ندونه كه دردم چيه
ولي آخرش نشد
و مثل يك آتشفشان خاموش كه روزي شعله اون
سر به آسمون مي كشه از دلم بيرون ريخت
و چيزي رو كه مدتها تو دلم نگه داشته بودم
و اون غم هجر تو بود همه فهميدن
براستي نمي دونم
چرا هميشه سرنوشت گل پژمرده شدنه؟؟
چرا سونوشت پروانه سوختنه ؟؟
چرا سرنوشت برگ ريختن و افتادنه ؟؟
آيا واقعا بايد سرنوشت آدم فراموش شدن باشه ؟؟!!
و سرنوشت دل هم هميشه بايد شكست باشه؟
نمي دونم خدا چي بايد بگم
شايد قسمت دل هم من شكستن بود
ولي خودت خوب مي دوني كه خيلي زود شكست
زموني شكست كه اصلا معني شكست رو نمي دونست
نمي دونست وقتي دلي شكست ديگه نمي تونه بلند بشه
مي دونيد
اون هميشه دوست داشت من بهترين باشم
دوست داشت كه جوري باشم كه بهم افتخار كنه
ولي هميشه طوري بود كهاون باعث افتخار من بود
آخه اون بهترين بود
ولي دست روزگار بهترين رو ازم گرفت
روزگار كاري كرد كه صداي قناريم دلگير بشه
ولي چيزي كه هست
و بارها و بارها گفتم اينه كه
هنوز هم اون بهترينه

 
 
بزرگ ترين آرزویم اين است که کوچکترين آرزویت باشم

عشق يعني حسرت شبهاي گرم

  عشق يعني ياد يک روياي نرم

    عشق يعني يک بيابان خاطره

   عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره

    عشق يعني گفتني با گوش کر

    عشق يعنی ديدني با چشم کور

    عشق يعني تا ابد بي سرنوشت

     عشق يعني آخر خط بهشت

  عشق يعني گم شدن در لخظه‌ها 

    عشق  يعني آبي  بي انتها

     عشق يعني يک سوال بي جواب

     عشق يعني راه رفتن توي خواب

واژه ی غریبی ست عشق

تو به من خنديدي و نمي دانستي من به چه دلهره از باغچه 

 همسايه سيب را دزديدم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست 

 تو ديد غضب آلود به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد

 به خاك و تو رفتي و هنوز سال هاست كه در گوش من آرام آرام

 خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان

 غرق اين پندارم كه چرا خانه كوچك ما سيب نداشت