يادت هست آن روزي که خشم بر چهره ات صاعقه زد

 آنقدر پژمرده بودي که مرا نديدي گريه هايم را

 به راستي تو از کدام قبيله  بودي که عشق را تنها دليل زيستن

مي دانستي تو نبودي تو هميشه با صداقت با من نجوا مي کردي

 يادت هست روزي که نبودم لحظه ها را با گريه هايت پر کردي

 ياد هست وقتي که از سفر آمدي سوغات برايم گريه هاي شبانه ات

 را آوردي ومن به رسم عاشقي از گريه هايت که چون مرواريد

 با ارزشي بودن پذيرا شدم وبر نگاه خيست عاشقانه خنديدم 

 و  گريستم تو هميشه مسافر تخيلات من بودي  تو همان مردي بودي

 کاش ميدانستي  که من هم در نبودت گریستم

 کاش مي دانستي که ثانيه ها را در حسرت

ديدارت به سر مي کردم کاش مي دانستي که وقتي سر

سجاده عشق مي نشتم  نماز عشقت را مي خواندم

 ولي تومرا باور نکردي واسب سر کش نفست

را به جان لحظه هايمان انداختي وآنگاه بود که تمام

 هستي ام فرو ريخت و چهار ديواري عشقمان خراب شد    

دومین دل نوشته ام

(مینای عشق)

در شبي پر از خيال و خاطرات

در کوير و سرزمين کائنات

در سکوت و خلوت و هفت آسمان

در عبور لحظه هاي بي نشان

شب براي گريه هاي سرد من

مي کشد دامن به سوي ياسمن

سرزمين لحظه هاي بي کسي

سرد و سوزان از تب دلواپسي

چشمهايم ديگر اکنون درياست

حرفهايم غصه هاي فرداست

آري امشب قلب من ديوانه است

آرزوهايم ديگر افسانه است

من براي بغض هاي بي نشان

مي کشم دست دعا بر آسمان

اي خداي مريم و ميناي عشق

من که عاشق گشتم از دنياي عشق