وقتي پاييز مي ياد به لحظه هامون يه حس خنك ونمناك گاهي

 احساسمونو قلقلك مي ده گاهي درختا با ريزش برگاشون

به آدما مي خوان بفهمونن كه لحظه هاي شما هم داره تو اين

زمان و تو اين فصل مي ريزه اما ريزش اون لحظه ها شايد ديگه

پاييــــــــز يا بهــــــاري رو به همراه نداشته باشه ممكنه قطار

زندگي خيلي از آدما تو پاييــــــز همين زمان متوقف بشه

ولي به قول دكتــــــر علي شريعتي برگ از درخت

 خسته مي شود وگرنه پاييــــــز بهـــــــانه است

سلام خوش آمديد يه دل نوشته ديگه

با يه انتظار شيرين واسه حضورت تو

دوست خوبم نظر يادت نره

مسافر گشته ام در خلوت آرام چشمانت

سفر کردم به شهر عشق و امواج گريزانت

تو را ديدم ميان شهرک  اندوه   و  تنهايي

سراسر لحظه هايت گشته کابوس اهورايي

ميان لحظه ها ناگه صداي خش خش گامت

فرو مي ريزد اين باره تمام هستي نامت

فروغ محفل و آرامش و باران چشمانت

عجب رازو نيازي مي کني با هستي جانت

 عبور لحظه هاي ناب در طو فان ايمانت

سکوت گرم خوشبختي ميان عهد و پيمانت

قسم  دادم تو به پاکي رخساره ي ماهت

که من ديوانه ام ديوانه ي همراهي راهت