کنار آينه دل ايستادم آينه ي دل مرا به ضيافت چشمان قشنگت برد

 ياد آن روزهايي افتادم که آسمان نگاهت را بر من دادي و ابري چشمانت

 را  به دور دست ها فرستادي تا غم را نيابم ياد آن گلي آفتادم که وقتي آن

را به من دادي گفتي عطر آن برايت آشناست وقتي پرسيدم براي چه؟

تو گفتي آري عطر توست که گاهي مشامم را نوازش مي دهي

يادت هست روزي که دست تقدير چشمانم را گريان کرد آنقدر چشمانت

 را گرياندي که چشمانت تاول عشق زد وقتي پرسيدم چرا؟

گفتي وقتي چشمان تو گريان است چشمان من بايد به ياد داشته باشد

 که تو را همراهي کند 

آبادي آزادي اي شهر پر از وادي