بده دستاتو به من تا باورم شه پیشمی

میدونم خوب میدونی تو تاروپود و ریشمی

توکه از دنیا گذاشتم واسه ی یک خنده من

چرا من نگذرم از یه پوست وخون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چه بگم که باور شه جونمی

تو این کابوس درد رویای مهربونمی

میدونی با تو پر از شعر وترانه

میدونی بی تو لحظه حرمتی نداری  

   میدونی در تو این خدا بودی

که تونسته گل عشق بکاره

 وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو تو لحظه ها حادثه سازو قصه ساز

به جون خودت که بی تو از نفس هم سیر میشم

نمیدونم چه میشه بد جوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازی هامو طاقت میاری

هر چقدر بد میشم اما تو نجابت می کنی

هر کجای دنیا باشم با منی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر از خود منی

میدونی باتو میدونی بی تو میدونی در تو

روزي دل من كه تهي بود و غريب

از شهر سكوت به ديار تو رسيد

در شهر صدا كه پر از زمزمه بود

تنها دل من قصه ي مهر تو شنيد

چشم تو مرا به شب خاطره برد

در سينه دلم از تو و ياد تو تپيد

در سينه ي سردم ، اين شهر سكوت

ديوار سكوت به صداي تو شكست

شد شهر هياهو ، اين سينه ي من

فرياد دلم به لبانم بنشست

خورشيد مني ،‌ منم آن بوته ي دشت

من زنده ام از نور تو اي چشمه ي نور

درياي مني ، منم آن قايق خرد

با خود تو مرا مي بري تا ساحل دور

اكنون تو مرا همه شوري و صدا

اكنون تو مرا همه نوري و اميد

در باغ دلم بنشين بار دگر

اي پيكر تو ، چو گل ياس سپيد