تصمیم گرفته بودم به صدای دلم هم گوش کنم همش تو پس

کوچه های باتو بودن به یک چیز فکر می کردم اونم تردید بود انگار

واژه ی تردید منو زندانی خودش کرده بود انگار انفرادی اون شده بودم

گاهی با خودم فکر میکردم که اون منو جادو کرده آخه وقتی باهات تو

پس کوچه های عاشقی قدم میزدم واژه ها از من رو بر میگردوندن اونا

خودشونو ازم قایم می کردن حس می کردم یه سردی عمیقی تو 

لحظه ها مونه که حرارت نگاه تو رو ذوب می کنه وقتی با گرمای وجود

برام صحبت می کردی سردی واژه ها رو حس می کردم وقتی از آب

بود از خودم از زندگی و از توولی این دفعه به ندای دلم گوش کردم اون می گفت

قراره کوچه های عشقو پاکسازی کنن قراره زباله های عاشقو دور بریزن

منم تصمیم گرفتم تردیدهامو جمع کنم بذارمشون جلوی خونه ی قلبم تا

وجودتو خوب حس کنم اما این بار بدون تردید 

مگذار كه عشق ، به عادتِ دوست داشتن تبديل شود 

مگذار كه حتي آب دادنِ گلهاي باغچه ، به عادتِ آب دادنِ گلهاي باغچه بدل شود

 عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتنِ ديگري نيست 

پيوسته نو كردنِ خواستني ست كه خود پيوسته خواهانِ نو شدن است و ديگرگون شدن

تازگي ، ذاتِ عشق است و طراوت ، بافتِ عشق

 چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند ؟

 عشق، تن به فراموشي نمي سپارد ، مگر يك بار براي هميشه

جامِ بلور  تنها يك بار مي شكند . ميتوان شكسته اش را ، تكه هايش را

 نگه داشت  اما شكسته هاي جام ،آن تكه هاي تيزِ برَنده ، ديگر جام نيست

احتياط بايد كرد . همه چيز كهنه ميشود و اگر كمي كوتاهي كنيم ، عشق نيز

 بهانه ها جاي حسِ عاشقانه را خوب مي گيرند