کوچه بي تو ، مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ، خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم در نهانخانه جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد؛ يادم آمد که: شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پرگشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه، محو تماشاي نگاهت،

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ يادم آيد؛ تو به من گفتي : «از اين عشق حذر کن!

لحظه اي چند براين آب نظر کن

آب، آيينه ي عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموش کني ، چندي ازين شهر سفر کن!» با تو گفتم: حذر از عشق!

ـ ندانم ـ

سفر از پيش تو ، هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول که دل من به تمناي تو پرزد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من گفت زدي، من نه رميدم، نه گسستم.

 باز گفتم که: تو صياد و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گسستم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم!

اشکي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ، ناله ي تلخي زد و بگريخت ...........

اشک در چشم تو لرزيد

ماه برعشق تو خنديد يادم آيد که: دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه کشيدم

نگسستم، نرميدم

رفت در ظلمت غم ، آن و شب هاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکني دگر از آن کوچه گذرهم .......... بي تو ، اما، به چه

حالي من از ، آن کوچه گذشتم.

تمـاشايي تــريـن تـصـويــر دنـيـا مـي شـوي گاهي

 دلم مي پاشد از هم بس که زيبا مي شوي گاهي

 حـضـور گـاهـگـاهـت بـازي خـورشيـــد بـا ابــر اسـت

 که پنهان مي شوي گاهي و پيدا مي شوي گاهي

 به ما تا مي رسي کـج مي کنـي يکـبـاره راهـت را

 ز ناچاريـست گر هم صحبـت مـا مي شـوي گاهي

 دلـت پــاک اسـت امــا بــا تـمــام ســادگــيــهــايـت

 بـه قــصـد عاشــق آزاري مـعـمـا مي شـوي گاهي

 تـو را از ســرخي سيـب غـزلهــايم گـريــزي نيست

 تــو هــم ماننـد حـــوا زود اغـــوا مي شـوي گاهي